ZARARSIZ ÖYKÜLER

ZARARSIZ ÖYKÜLER

Zararı yok küçücük öykülerin, anlatalım bilinsin,
Yaşamın sürdüğü, dünyanın döndüğü, açıldığı güllerin,
Varlığının nedeni dikenlerin.

Zarar değil meyveleri dalındayken içlemek,
Olduğunda zaten düşer her birisi toprağa,
Umuttur fidanlığa çekirdeği meyvenin.

Ziyanı yok bir insanı okşayıp da sevmenin,
El minikken güven diye, yaşlanınca desteğe,
Karşılıksız uzatarak sevgi hissettirmenin.

Ağaç nasıl tutunursa toprağa kökleriyle,
İnsanlar da tutunuyor kök saydığı ellere.
Üstelik yaşlar döküyor mezara girdiğinde.

Ölünce de kalmak için ısınır donan doğa
Börtü böcek, duran ağaç dönüp sese, yaprağa,
İnsan yazmaya başlıyor hepsini sayfalara.

Zararsızdır bu öyküler yol gösterir okunursa,
Niye doğdum diyene, sevgiyi arayana,
Çıkmaz sokağın içinde göğe merdiven kurmaya.

Kalbimize zararlıdır insanların çatışması,
Zararlıdır kan dökene çaresiz seyirci olmak.
Ülkemizi kuruyorken ilkesiydi Ata’mızın,
Hem yurdumuzda sulh hem de bütün dünyamızda.

Üzerine değil yazmak, konuşmak, düşünmek yasak,
Dünyanın her tarafına” özgürlük” adı altında,
Kan, kin eken bombalar ve göz taşıran acı yayan,
Vampirliğin piri ile canciğer dostu hakkında.

Aklımız yerinde kalsa, sağlığımız bozuluyor,
Siviller ölüp dururken sınırımız komşularda.
Dünyanın öte ucuyla ittifak da neden yahu,
Zarara tarih yazarlar zararsızlık burgacında!

Gebze, 3.2. 2022, 1.3.2026, Ünsal Çankaya.

Eliz Edebiyat, Mayıs 2026, Sayı:209

NEREDE AŞKLAR

NEREDE AŞKLAR?

İnsanlar üzgün, sorgulanıyor hüzün.
Aşıklar mı kayıp şimdi aşk mı tükendi yoksa,
Sırlanarak saklanıyor aynaların yanıtı.

Mektuplar girmeden zarfa kalpler çizilirdi okla,
Öpücükler mühürlerdi sayfalarının sonunu.
Gözleyen aynaya sır değil izleyene ayandı bu.

Ulaşamayan mektuplar sahiplerine dönerdi.
Mühürlerinin üstüne dökülmese bile yaşlar,
Nasıl üzüldüklerini bilirdi sırsız aynalar.

Sırlı olan aşk ve ayna yenilmezdi ki zamana,
Dört mevsim de gülümserdi yankısını arayana.
Aylar, yıllar güne döner an kuş olurdu aşklara.

Kuşlar uçmasın deniyor, sonsuzluk umuluyorsa,
Ağaçlara uyku olup, serilmeli boz toprağa.
Ki aşk dursun üstlerinde lapa lapa yağan karla.

Uyanınca ulaştırsa mektupları doğa ana,
Baharla yeşerir kalpler vurulur aşkın okuyla.
Hem postacılar yorulmaz hem aşksız kırılmaz ayna.

Gebze, 25.10.2025, Ünsal Çankaya.
Gerçek Edebiyat, 11.4.2026

HOŞÇA KAL ÖMRÜM

Kim öldürse anlardım, duyup da üç gün sonra, anlardım öldüğümü,
İnanırdım ölümün eli uzunluğuna!

Buz gibi sulara meylim kalmadı, susuzluğumsa dinmez suya boğulduğumda.
Doğduğum suları unutmazdım ya kim öldürse inanırdım, anlardım,
Ölümü bekliyordum yalnızlığımla!

Bir muavin defteri heceliyorken dilim işletmesi kapandı dediler sonsuzluğun.
Oysa yarılamadım düşsel hesaplarımı, Z raporu almadım canlı çarpışmalarda.

Sanmam kimsem kalmamış arkamdan üzülecek, ağlamasın denilecek kimsem de!
Duyulmuyormuş ama yalnızların ölümü, üç günden önce kesin, fazlası da olası.

Öyle umarsızım ki beni terk ettim bana, kitaplarım olmadı, şiirim unutulur,
Yatmaya yer aramadım yıkılası dünyada, ne kuş tüyünden yatak ne yıldızlar altında.

Anlasana kaçılmıyor düşte bile kendinden, yakaladığım benim, yargıladığım da ben.
İnfazımda hücrelere mahkum edip kendimi, kır kalemi diyorum indirimler yerine!

Delice çırpınırken karabasan içinde, uyanıp da hayra yorup gördüğümü kendimce,
​Yaşıyorum diyordum, oğlum var, sevdiğim var, asıl şiirim onlar, kitaba ne gerek var!

Ya onlar da kalmazsa ömrümün son gününe, niçin yaşadığımı sorgulatıp öylece,
Sonra da sus diyorum, bu nasıl rüya böyle, tahtaya vur kalbini, biber sür şu diline.

Hoşça kal ömrüm benim, vedasız gidilmiyor, uyanınca anladım infazım eksik benim,
Hesapladım hepsini, tamamladım günleri, geceleri unutup uykumu öldürdüm ben!

Gebze, 27.8.2008- Ocak 2026, Ünsal Çankaya.

Artemis Dergi, Nisan, Mayıs, Haziran 2026, Sayı:32

Aİ:

Ünsal Çankaya’nın bu derinlikli şiiri, bireyin kendi iç dünyasıyla girdiği o sert hesaplaşmayı ve yalnızlığın ağırlığını çok etkileyici bir dille aktarıyor. Özellikle "infazını kendi gerçekleştiren bir mahkum" ve "Z raporu alınmamış bir hayat" benzetmeleri, modern insanın varoluşsal sancılarını somutlaştırıyor.
Şiirdeki "Hoşça kal ömrüm benim" vurgusu, sadece bir veda değil; aynı zamanda uykuları öldürerek ulaşılan bir uyanışın ve kabullenişin ilanı gibi duruyor. Gebze’den başlayıp 2026’ya uzanan bu yazı süreci, eserin demlenmiş bir kederi taşıdığını gösteriyor.
Bu etkileyici dizeleri bizimle paylaştığınız için teşekkürler. Şairin bu şiirde kullandığı "yalnızların ölümü" imgesi veya kendi kalemini kırma metaforu üzerine derinleşmek ister misiniz, yoksa Artemis Dergi'deki diğer eserleri mi merak ediyorsunuz?

İDA'YKU

Dostluk güneşi
Isıtırken yüreği
İda mutludur.

Ellerinde nar
Tanelenir kırınca
Kan kırmızı!

Uysal bir bulut
Günbaş'ın gülüşünde
Seçer Güldal'ı.

Üç kuğu yontup
İda eteklerinde
Ölümsüzleşir!

Gebze,25.10.2013, Ünsal Çankaya.
Afyon Kültür Sanat com, 3.3.2021
Gökkuşağı Dergi, Mart 2026, Sayı:46

ÜNSAL ÇANKAYA KİMDİR?

Hukukçu, Hâkim, Cumhuriyet Savcısı, Şair. 1958, Suvermez Köyü, Emirdağ / Afyonkarahisar doğumlu. DDY memuru baba, ev hanımı anne ve beş kardeşin ortancası. Aynı ilde Sahip Ata İlkokulu, Şemsettin Karahisari Ortaokulu ve Afyon Lisesi sonrası Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni 1982 yılında bitirdi, 1983 yılında sınavla kazandığı hâkim adaylığını Ankara'da başlayıp tamamladı ve 1985 yılında o zaman henüz ilçe olan Bartın'da Cumhuriyet Savcısı olarak göreve başlayıp 1988 yılına dek çalıştı. Sonra önce Mardin iline bağlı iken 1989 yılında il olan Batman’a bağlanan Gercüş ilçesinde iki buçuk yıl Cumhuriyet Savcısı olarak çalıştı.

1990 yılından sonra sırasıyla Eskişehir ili Sarıcakaya ilçesinde dört yıl, Sivrihisar ilçesinde üç yıl ve Kocaeli ili Gebze ilçelerinde on altı yıl hâkim olarak çalıştı. 2013 yılında emekli oldu. Halen Gebze'de yaşamaktadır. Evli, bir çocuk annesidir. Yargı Teşkilatında beşinci bölgeden sırasıyla görev yapıp, 1997 yılında atandığı Birinci Bölgede o yıla dek görev yapan En Genç ve İlk Kadın Adalet Komisyonu Başkanı ve bu görevden ilk ve tek istifa eden oldu.

Ünsal Çankaya’nın ilk yayınlanan şiiri “Vasiyet” Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi 1982 Yılı Ceride-i Kantar Dergisi’nde yer aldı. 2006 yılından bu yana şiirleri, öyküleri ve deneme ve güncel olaylara ilişkin yazıları yurt içinde yayınlanan Afrodisyas Sanat, Akatalpa, Artemis, ANT Sanat, Bireylikler, Bayblon Şiir Kenti Çağdaş Türk Dili Dergi, Dil Nehri, Edebiyat Nöbeti, Ekin Sanat, Eliz Edebiyat, Emirdağ Vakfı Dergisi, Gökkuşağı Dergi, Hukab Dergi, Kıyı Dergi, Kıyıdili Dergi, Kurşun Kalem, Koridor, Maraşantiya, Mühür, Patika, Sarmal Çevrim, Sincan İstasyonu, Sunak, Şiiri Özlüyorum, Temren, Tmolos Edebiyat, Üvercinka ve yurt dışında da Avusturya-Viyana'da çıkan Tuna Dergi adlı basılı dergilerde ve Adalet Org, Afyon Kültür Sanat, Gerçek Edebiyat, Pelerin Fanzin, Sol İtiraz, Süje E Dergi internet sitelerinde ve Afyon Denge Gazetesinde yayımlandı, yayımlanıyor.

Tüm yayınlanmış yazı ve şiirlerini kitaplaşma öncesi arşiv niteliğinde, kendisine ait AYIŞIĞINDA GECE başlıklı blog adresinde (https://www.blogger.com/profile/10429255592172918553) toplamıştır.

Kimi şiirlerinde kendisine Aykız olarak seslenmektedir. TBB'nin Hukukçu Şairler Seçkisi içinde bir, Veysel Gültaş tarafından derlenen Kadı Burhaneddin’den Günümüze Hukukçu Şairler Antolojisinin 3, 4 v4 5. baskılarında on altı, yine aynı yazarın Tefo ve İnsan kitabı içinde bir, Aynı yazarın Söz Ola kitabında bir, Hukuk ve Edebiyat kitabında bir şiiri ve hakkında değerlendirme yazıları ile Şükrü Kırkağaç tarafından yazılan Derinden başlıklı Şiiri Özlüyorum Dergisi ilk yüz bir sayıdan seçilen şiirler içinde ÇATLIYOR SU adlı şiiri ve Şükrü Türkmen tarafından hazırlanmış Çavuşlu Sülalesi ve Suvermez Köyü adlı alanında ilk sayılabilecek iki araştırma ve belgeye dayalı folklorik kitap içinde yazıları ve şiirleri ile yer aldı.

18 Mart-18 Nisan 2021 tarihleri arasında Ankara - Çankaya Belediyesi Kültür faaliyeti olarak düzenlenen fotoğraf sergisini kalıcı kılan bir kültür yayını olarak 2021 Mart ayında çıkan İbrahim Demirel Objektifinden Şiirin Yüzleri Ankara Fotoğraf albümü içinde bir şiiri ve yüzü ile yer aldı.

İran- Tebriz' de yayımlanan “Honar ve Eghtesad”(Sanat ve Ekonomi) dergisi, 5.sayıda, “Türk Kadın Şairleri” özel sayısı, birinci bölüm içinde AYIŞIĞIM UNUTMASIN başlıklı şiiri ve Hüner ve Camia adli dergide MÜKEMMEL DEĞİLİM adlı şiirleri Moctaba Nahani tarafından Farsçaya çevrilerek yayımlandı.

Ahmet Yesevi Üniversitesi tarafından edu tr uzantılı resmi web sayfasında yayımlanan Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğünde Şair Türkan Ateş hakkındaki maddenin Kaynakça kısmında adından ve yazısından söz edildi.

Şair Ali Asker Barut tarafından yazılan Kalbim, Cümle Şairler Bahçesi adlı kitapta şiiri için bir değerlendirme ve kapak görselinde yüzüyle yer aldı.

Avuçlarımda Kına, Aykız’ın Dilinden, Telkâri, Değinmeler ve Haikumsallar adlı hazırlanmış şiir, deneme ve öykü dosyaları HEPSİ BU adlı büyük dosya başlığı içinde kitaplaşacakları günü beklemektedir.

KAYNAKÇA: Şükrü Kırkağaç blog sayfası, Veysel Gültaş tarafından derlenmiş Ocak 2014’te 3, Mart 2020'de 4, Mayıs 2021'de 5. Baskısı yapılan Kadı Burhaneddin’den Günümüze Hukukçu Şairler Antolojisi, TBB’nin Mayıs 2012 tarihli Hukukçu Şairler Seçkisi, Şükrü Türkmen’e ait 2014 yılında ilk baskısı yapılan Çavuşlu Sülalesi Kitabı, Şükrü Türkmen’e ait 2015 yılında ilk baskısı yapılan Suvermez Köyü Kitabı, Ali Asker Barut, Kalbim; Cümle Şairler Bahçesi Kitabı, Afyon Denge Gazetesi 2014-2015 yılı içindeki yedi nüsha ve Çankaya Belediyesi Kültür Yayını Şiirin Yüzleri Ankara 2021 Fotoğraf Albümü ile İnternet üzerindeki Adalet Org, Gerçek Edebiyat, Pelerin Fanzin, Süje E- Dergi ve Sol İtiraz isimli hukuk, edebiyat ve kültür siteleri, Ahmet Yesevi Üniversitesi resmi web sayfası, Ünsal Çankaya'ya ait Ayışığında Gece adlı blogger bloğu ile yine Ünsal Çankaya'ya ait Twitter, Facebook ve İnstagram ve Linkedin sayfaları ile Ünsal Çankaya ( Bilgi teyidi:16.9.2022). (Biyografya sitesindeki biyografinin 2022 sonrasını da içeren burada güncellenmiş halidir. 3.3.2026)

UZUN SESSİZLİK

Uzun bir sessizlik oldu.

Ses hızı ölçüldü çoktan,
Şimdi sıra sessizlikte,
Ölçü birimini bulduklarında.

Pervaza ekmek ufaladım biraz.

Güvercin kondu pencereme,
Serçelerden sonra geldiler.
Belki sıra kumrularda.

Tohum sapladım saksıya.

Bu çiçek nasıl açar bahara,
Işığı nasıl kaçar?
Bil ki sırrı tohumlarda.

Üretmeli, bölüşmeli.

Kardeş payı söyleşmeyi,
Özlediğimiz dostlarla.
Geldik madem bir araya.

Senden konuşuldu bir an.

Sonra da çocuk aşklardan,
Güler yüzlü anılarda.
Anlar birbiri ardına.

Akan suymuş, üşüyen göl.

Fırtınalı denizlerde solan günler,
Yaşadık, çoğu kez ayrılıklarla.
Geçip gittiğini gördük ömrün.

Uzun bir sessizlik oldu.

Bitti sanki tüm cümleler,
Ölüm gibiydi der şair.
Ölünün ardından oysa konuşulamaz yıllarca.

Gebze, 30.11. 2025, Ünsal Çankaya.
Eliz Edebiyat, Mart 2026, Sayı:207

DOĞAL AFET

Güzelliği ironiyle anlatır,
Kalp kırığı içindedir tanımın.
Doğa olayında ironi yoktur,
Hafiften ağıra yükselir yıkım.

Fırtına avunur kar yağdırınca,
Hortum ise doymaz kapıp kaçmaya.
Ne bulsa uçurur öfkeli burgaç,
Söndüğünde yere çalar her şeyi!

İnsan ancak sığınakla kurtulur,
Yoksa kanatlanır dönmeden kuşa.
Büyük yıkım kalır ardına sonra,
Doğal afet denir bu karmaşaya.

Ne uğultu biter ne gürültüsü,
İşte bahçemizden muhasebesi;
Selvi ağacının kökü sağlam da,
Sardunyalar hep dağılmış dünyaya!

Gebze, 12.2.2026, Ünsal Çankaya.

Gerçek Edebiyat com, 20.2.2026

DAHA YAŞAMAK HAKKINDI

(Ali kardeşim için*)

Göğsündeki kuşlar of çekerek ötmeden, iğneler deşmeden ciğerlerini,
Kanın damarlarında sağlık taşırken oksijene doyarak nefeslenmek.
“Yaşamak güzel!” diye okuyorken şiirden, gerçeğin yansıması,
Düşlerin dansı demek, yaşamı da hissetmek, yıllardır bilmediğin.

Oysa bendim sıradaki, sayrılıkların zindanı bedenimin isyanını,
Önce ben yitirecektim, artık yoruldum diyecek, öylece uzanacaktım,
O yattığın kara toprak yayla yatağımmış gibi.
Daha yaşın neydi kuzum, hani nerede huzurun, “mutlu mesut yaşa!” diyen,
Anacığımın diliyle, yıldırım telgraf mı aldın, niye koştun o mezara?

Çoğu zaman dönülmüyor yoğun bakım servisinden,
Mucizeydi ilk dönüşün, nasıl da çaba harcamış, bu dünyada yaşamayı,
Bu kez bilinçle kavramış, adım adım öğrenmiştin, eklemlere hükmetmeyi.
Doğru nefes almak bile yeniden öğreniliyormuş, başarmıştın,
Makinesiz, hem alıp hem de vermeyi.

Biliyorum, bir vedaydı sessiz, çaresiz yatışın,
Biliyorum, tekrarı yok artık bu son bakışının.
Ocak ayı sona yakın, bahara ise uzaktı.
Bahara çıkıldığında ölmem sanırmış eskiler.
Oysa sevdiklerimizle yalanlamıştık onları,
Kışa kaptırdığımız çok, bahardaysa az değildi.

"Çok yoruldun, uyu" dedim, kabullenip gidişini,
"Hoşça git" dedim ardından, sanki onu duyamadın,
Ama duydun sevdiğimi, rüyalarınla anladın.
Bana hep gülen yüzünle seni kalbime sakladım.

'Uyuyup uyanamadın', öyle işte kara gözlüm, şair de öyle demişti,
Umudumuz tükenmişti, bu kez mucize ummadık.
Nasıl çoktu uğurlayan, el sallayan, veda eden, gerçek seven.
Ölümle saltanat olmaz, görebilsen aldırmazdın!
Yine de güzel olmalı sevip sayılarak veda, içten akan göz yaşıyla.
Çünkü çok zor şu dünyaya hiç sevilmeden tutunmak!

Gebze, 5.2.2024, Ünsal Çankaya.

(* 20 ocakta girdiği yoğun bakımdan geri dönemedi canım kardeşim. 5 Şubat gecesi onu hastane morgunda gördüm, veda niyetiyle belki kara gözleri ve dudakları açıktı. Dokundum yüzüne, kapattım gözlerini. "Hoşça kal kardeşim" dedim...
Sessizdi, konuşmadı, her zaman yaptığı gibi sallamadı elini ve "görüşürüz!" dediğini duymadım.)

Gerçek Edebiyat com, 5.2.2026

HOŞ GELDİN IŞIK SELİ

Öyle beklenmedik,
Öyle sevecen,
İçten,
Geliyor ve vuruyorsunuz ki…
Her yıl,
İçim bahar oluyor.

Dönüyorum o çıldırtan rayihanın içine,
Gülümsüyorum, içime çekiyorum,
Hazine gibi gizlemeye kokunuzu.
Anılarım hep en güzel günlerle,
En unutulmaz sevgilerle,
Sevdiklerimle,
Canlanıyor içimde.

Işıldayan gözlerle izliyorum,
Bembeyaz kanatlarla,
Sarılmış safran gibi,
Yeşil dallar üstünde neşeli nergisleri.

Bir sevgili geliyor hayaliyle,
Kış günlerinin tüm ayazını uzaklaştırıp,
Isıtıveriyor içimi yine.

Bir dostluk geliyor içtenliğiyle,
Kendiliğinden güzelleşip büyüyen,
Mesleki bir dayanışma içinde,
Karaburun' dan imbat gibi esen yeliyle.

Öyle mutlu oluyorum ki her gördüğümde,
En doyulmaz sohbetlere dalıyorum günlerce,
Buzlu sularda yaşatıyorum nergislerimi.

Işık ışık gülümsüyorlar, içime,
Ölmeyecek bir umut yerleşiyor.
Ege diyor yaşamın başladığı yer işte,
Yaşatıyor, yaşatacak düşlerini sevgiyle!

Gebze, 10.1.2008, Ocak 2026, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 20.1.2026

KISA KISALAR-3-

SESİNDE KORKU

Ele veren titreme elinde değil.
Soğuktan değil o ürperişler,
Gözbebeğinde.

Gebze, 8.4.2025

OLMUYOR

Ağaç olmuyor
Saksıya sakladığım
Çekirdekçikler.

Gebze, 8.4.2025

BAŞ MANEVRACI

Demiryolundan
Kömür topladı babam
Soğuk kışlara.

Emekli diye
Kok kömürü hakkımız
Kesildiğinden.

Ömrünü veren
Gerçek bir emekçiydi
Çocuklarına. 

Karı kışı bitmeyen
Karahisarlı şehrim
Nasıl unuttun!

Gebze, 9.4.2025, Ünsal Çankaya
Çağdaş Türk Dili, Aralık 2025, Sayı:454

KIRLANGIÇ HAYALLERİ.

Özgürlük işte. Gökyüzümüzde.
Özlenen, beklenen, istenen ve dilenen.

Kalbimiz bildiğimiz o baharlı mevsimde.
Körfezin diğer ucundaydı zaman.

Sevgiyle.
Hep.
Sevdiklerimle.
Güzel... Mavi... Umutlu...

Kırlangıç ömrün hikayesi de böyle.
Ne kadar sürerse sürsün değil elbette.
Nasıl yaşanırsa yaşansın değil.

Güzel... Mavi... Umutlu...
Sevdiklerimle.
Hep.
Sevgiyle.

Körfezin diğer ucundaydı zaman.
Kalbimiz bildiğimiz o baharlı mevsimde.

Özlenen, beklenen, istenen ve dilenen.
Özgürlük işte! Gökyüzümüzde.

Kocaeli, Nisan 2016, Gebze, Ağustos 2025, Ünsal Çankaya.

Gerçek Edebiyat com,  19.12.2025

YERLEŞİK ve GÖÇEBE

Bulutunuz buralı mı, yağmur mu, sis midir yükü,
Kar toplayan cinslerinin memleketi neresidir?
Nerden alır yüklerini, gök tarladan, yer halden mi,
Aracıya tefeciye güvenir mi mal seçerken,
Üreticiden almazsa tükenir mi tüm güçleri?

Kara kara bulutlar kapladıysa gönlünüzü, göğünüzü,
Biliniz ki ağacaktır, yağacaktır, alkım saçak, kör sağanak,
Camdan seyret, ad istersen Arap Kızı'dır sığınak.
Kimi bulut Afrikalı, çöl tozuymuş taşıdığı ülkelerden ülkelere,
Yaramıyorken astıma, faydalıymış tarlalara, şu doğanın işine bak!

İzleyince uçar sanıp, kaçar sansanız onları,
Ne kanadı var bulutun, ne de nallı toynakları.
Kimi yerleşiktir ama kimi epeyce göçebe,
Fırtınalar, kasırgalar kapıp taşırken onları,
Taşıma ücreti bilmez, borcum borç der ödemezler.

Neyse ki rüzgâr cinsleri alacak takip edemez,
Etse, icra memurları elleri boş dönecektir.
Gülümseme yüz güldürse pamuk pamuk bulutlarda,
Gözyaşından gayrı ne var kara bulutun cebinde?

Gebze, 27.5.2025, Ünsal Çankaya
Eliz Edebiyat, Aralık 2025, Sayı:204

DİNLİYORUZ

Günler değil aylar oldu birden bire kayıp oldu,
Gidişi son gidiş miydi, vedasızdı, anlamadım.
Dönmedi, aramadı, belli ki çoktan unuttu,
Yüreğim diyor ki bana bulut olsa buluşurdun.

Yokluğu değil ki üzen, boşluğuna alışmıştım,
Varlığıysa hiç değildi, üzse de aldırmamıştım.
Alışmıştım gölgelere, bilmiyorum ki niçin,
Varlığına eş yokluğu, niye şaşıyor içim?

Utanmıyordu geceden bensiz şarkılar dinlerken,
Kimselerden çekinmeyip yapa yalnız raks ederken.
Severdi aşık olmayı gün gölgesini ezerken,
Hem ister mi aşksız ölmek ay burcuna yükselirken?

Yaşam bu diyoruz şimdi yaşamlar erken biterken.
Yağmurlar iniyor gökten bulutunda biz olmayan.
Bir plak daha dönüyor, eşliğimiz tiz seslerle,
Son avazımızda şarkı, plaksa Zeki Müren`den.

Gebze, 21.7.2014, Kasım 2025, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 23.11.2025 

AY İNER İNCELİKLE

İnince yeryüzüne,
İn, ince ince, ay kızım ay,
Işığını sal sere serpe, sarıl denize!

İnince, incelikler içinde,
Bir ışık demetiyle,
Uzanıver sevdiğinin eline.
Elleri, ellerin, sevdiğin -eller- ince...
Ay kızım ay, tutuşsun denizler seni görünce!

İn, şimdi,
Deniz seninle.
Sen denizin içinde...
Mutluluk budur deyip yetinme!
Aç gözlerinin perdesini,
İndir üzerinden gecelerini.
Dahası var denizleri sevmenin,
Dahası var deniz sevip yitmenin...

Şimdi, en önemli işin sevilmek,
En önemli işin sevişmek deniz ile.
Sevişmek ki yüreklice, ölesiye, delice...
Sevişmek dalga dalga savrularak sevişmek,
Sevişmek ki kıyıya serilene, soluğun tükenene dek,
Med zamanı taşarak, çekilerek cezirde, ay kızım ay...

Işık ışık ellerin, ay kızım ay, salıver ışığını derinlere,
Sevdiğin boyun bükmesin, yakamoz yakamoz ışısın diye,
Işık ışık yüreğinle ay kızım ay, sarılıver sevdiğin denizlere.

Gebze, 13-14.01.2007, Ünsal Çankaya

Gerçek Edebiyat com, 31.10.2025

SAKLAMBAÇ

Bir oyun bu küçüğüm, deme hiçbir şey, denizlerine
Yaşamla dalga geçmek değildir mavilikler
Dalgaları say, serilirken derine.
Deniz dediğin uykuda düşler demek
Yuvası martıların, unutkan balıkların öyküleriyle.

Sana öğretemedim, özlemler nasıl büyür
Nasıl yanar ellerim tutmuyorsa elini
Değmiyorsa alnına ateşin yükselince
Nasıl büyürdü kaygım uykusuz her gecene
Yaşlanırdı gözlerim yağmura eşlik diye.

Uyu oğul, uyu, huzurla, güvenle
Gün olur uyanırsın sevdiceğinle
Bahar ol, ilkinden, sonu değil, sonu bilme
Masalların sonunu da kitaplarda okudun
Uyuyakaldığın gecenin ertesinde.

Bir şiirle anlatılmaz mutluluğu uykunun
Rahat olsun uykuların, rüyaların hep güzel
Sen düşünde gerinirken yazların
Ben sayarım uyuduğun yılları
Güz bitmeden yaşarız belki yine
Sımsıcak sardığını, sevgiyle baktığını
Karakış inmeden annenin gözlerine.

Unutursun korkumdan
Unutturmuyorum öğütlerimle
Bir saklambaç bu, oyun değil, yine de
Sen saklan, iyi saklan, yüreğimin içine.

Diyeceğim ki kar indiğinde
Son nefesimle, son bir öğütle
Güzel yaşa oğul, sağlıkla yaşa
Güzel sev sevdiklerini, öğrettiğimce
Kur yuvanı bir güzelin kalbine.

Gün olacak, buluşacağız elbet
Çocukken öğrettiğimce kapatıyoruz gözlerimizi
Hemen bulma, hemen bakma, yıllar geçsin, özle, özledikçe
Yıllar geçer peşimde, bulursun.

Elim sende!

Gebze, 29.12.2005, Ekim 2025, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 12.10.2025

AY DÜŞÜNCE

Acılardan çıksaydı ellerimiz sevdamızla toplanırdı gecemiz,
Güne güneşe doyardı açan çiçeklerimiz, yorulan bedenimiz.
Anlatmaya yeterdi basit aritmetikler, dertleri, sorunları,
Dört işlemle çözerdik artardı sevincimiz.

Bir üçgende iç açılar noksan canım çemberden,
İç acılar fazla değil yine de yüz seksenden.
Üç doğrusu üç köşeden kavrayıp insanlığı,
Yaralara kabuk olur zaman deyip geçerken.

Bir kareye kaç üçgen sığar diye sorarsan,
Dört doğruya bir çift yanlış eklenir her çizimde.
Deler geçer dört köşeyi çarpılan iki doğru,
İkisi de yalnız kendi gerçeğini taşır özünden.

Tam ortaya hançer gibi saplanarak büyür de,
Bir daha kesişemez doğrular kör noktayla,
Kocaman iki yara yerleşir üçgenlere,
Ay çıkmazsa geceden, düşmüyorsa denize.

Gel seninle bölmeyi unutalım çemberimizde,
Varsın kalan bizden olsun eskiyen iki hece.
İncecik bir sızıyla anarken acıları
Sığınırız şiire ölmeyen düşler ile.

Şiirdir, çarpar bizi sevdalıysa dizeler,
Ay çıktıysa geceden, düşecekse denize,
Çarparsa çarpsın dalgalar kum taşısınlar engine,
Sedef kaplansın yaralar git gel olsun mevsimlere.

Daireyi küre yapıp dönüp duruyorken dünya,
Ellerimiz çıkmıyorsa acılardan, ağıtlardan,
Kaç ölümsüz sevda doğar dağılır enlem boylama,
Yakmayan kaç sevda ölür ulaşamaz sonsuzluğa,
Kim bulacak ay düşünce denizin derinliğine?

Gebze, 4.7.2008, 12.2.2022, Ünsal Çankaya
Artemis Edebiyat, Ekim, Kasım, Aralık 2025, Sayı:30

SONBAHAR PATI

SONBAHAR PATI

Sonbaharı tinde duymak hüzün veriyor insana,
bir adım sonrası uçmak, belki de sonsuzluk oysa.

Beyaz, sarı papatyalar karamsarlık yasak diyor,
ne umarsan baharda var, dayan bir mevsime daha.

Susun biraz, sessiz olun, duyduğumu duymayanlar,
biraz susun, bahar bitmiş, artık ömrüm hep sonbahar.

O ömür ki kışın üşür, yazın donar, son demlerde,
bahar görmese de olur, dört mevsimi kan revanda.

Yangınları çoktan söndü, epey küllendi anılar,
hiç köz saklamadı yıllar canına öz doldurmaya.

Umut ölü, mevsim olmaz art ardına dönen aydan,
kasım patlayınca değil yazlarına yağar karlar.

Gebze, Aralık 2012- Eylül 2025, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 23.9.2025

TAVŞAN DAĞA KÜSSE NE Kİ!

Hiçbir dağ konuşmuyor bizle, özlemiyor bizi, sessizliğimizi.
Oysa zirvesine çıktığımız hayal değil, hakikatten evveldi.
Ne zaman çıksak kötülük götürdük ormanına, suyuna,
O yüzden hiçbir dağ sevmiyor artık bizi.
Üzerine bastığımızdan beri isyana duran çayır çimen bile küstü,
Çünkü dağlar kötülükler önünde koruyan dağ olalım istemişti,
Olamadık. Dağın küstüğü ona küsen tavşanları değil ki.

Kirletenler arasında olmadık belki, ama kirlendi dünya,
Kirletenlere engel olamadık, üstelik onlara sevmeyi,
Çocuklarımız için sevmek gerektiğini de anlatamadık.
Bağırmak gerekiyordu belki kulaklarına, cılızdı sesimiz,
Duymadılar, haykırmadıkça duymayacaklar, belli.

Sessizce yaşıyoruz çünkü, kaygıyla yaşıyoruz,
Çocuklarımız için yaşıyor ve yazıyoruz şiire.
Kırıldıkça toplayıp düşlerimizi,
Güzel bir dünya umuduyla büyütüyoruz.
İyileşip çıksınlar istiyoruz zamanla,
Arınsınlar istiyoruz hayat kırıklarından,
Düşler çünkü çabuk toplar kendini,
Çocukların büyürken düşüp kalkışı gibi.

Yepyeni işler öğrenmeli yaşamak için, dikiş, nakış örgüler eskidendi,
Kimse bilmiyor artık onların değerini, makineleşti giyim, yiyim,
Açlıktan ölünmez sandığımız, açıkta kalınmaz sandığımız yıllar tükendi.
Ekmek bulamayanlara evsizlerin artan sayıları eklendi.

Geç olsa da öğrenmeli işleyen aletlerin dilini,
Toprağın değerini, doğanın değerini.
Üretmeyi denemeli toprakta, denedikçe yenilgi yengiye dönüşmeli.

Zirveler unutsun diye kayıtlı fatihleri, evvel fethedenleri,
Doğa insanla yeniden buluşsun diye doğala dönülmeli.
Taşlarını ayıklayıp çoraklaşan toprağın, suyla buluşturmalı.
Her yeri bağ olur elbet, yağmurla yeşerince, güneşe erişince,
Dağlar kavuşur birbirine, barışır insanla, eğilir vadilerine,
Belki çayır çimen bile unutur ezdiğimizi.

Ama biz unutmuyoruz ey kalbim dağı hançerleyeni,
Hangi gün, kime, niçin kırıldığını, unutmayış nedenlerini.
Çünkü bellek boşuna verilmedi insana, bunu anımsamalı.
Yoksa üzgünlükler, kaygılar hep konuğumuz olacak,
Gün gelip unutursak bizi kırıp geçeni...

Gebze, 20.6.2025, Ünsal Çankaya.
Eliz Edebiyat, Eylül 2025, Sayı:201

 

AVUNAMAYIZ

AVUNAMAYIZ

Avunursunuz diyorlar ya zamanla,
Avunamayız!
Onlar ölünce birden büyürmüş çocuk,
Doğa emriyle.
Bence bu yalan avutamadı asla
Yanan kalbimi.

Önce annemdi ölüme kaptırdığım,
Hiç büyümedim!
Öksüzlüğüm ki teyzelerim olmasa,
Çok yakacaktı.
Dayandı özüm,
Ardımdaki dağımla çoğaldı sözüm.

Babam dağımdı derken doğruydu dilim,
Birden yıkıldı,
Kayboldu yolum.
Ardından ağabeyim, Ali kardeşim.
Dünya durmazsa yangınlarım sönemez,
Bitti gözyaşım!

Akıp geçerken,
Kendi yolunu bulup, dağ olsun diye,
Bir oğul verdim sevdiğimle dünyaya.
Su niyetiyle,
Bir ak duadır ona dilediklerim,
Yerini bulsun!

Ecel beni de alır, yaş yetmişi aşınca,
Unutulmazsam.
Unutsa ölüm,
Çaresizlik içinde sürüneceğim.
Çünkü yoruldum, yetemeyecek gücüm,
Dağa dönmeye!

Gebze, 11.1.2025, Ünsal Çankaya

Avunamayız dedim. Çünkü kısaca bir eksilme öyküsü var bu şiirde... 
Eksiliyorsak eğer...
Avunamayız...

İşte anne-baba ve beş çocuklu bir aile... Şiir bu fotoğraf...  Yıl 1968.
On yaşımdayım ben. Kardeşimin yolda bulduğu minik kaplumbağaya bakıyorum. 
Babamın üstünde dışarlık giysisi, lacivert demiryolcu takımı... Şapkası eksik, onu sadece görevde takıyor. Ablamla bende bir komşumuza bayramlık diktirdiğimiz elbiseler... Zaten yılda bir giysim oluyor, sıra gelirse... Gelmezse ablamın küçüleni bana... Yeni olsun diye hiç diretmedim... Hiçbir yaşımda umursamadım giysiyi filan... Halen de kendim tadil eder giyerim biraz daralanı, kısalanı... Kendim örerim kazaklarımı.

Bir hafta sonu gezisinden bu fotoğraf... Ortanca dayım öğretmen olarak yakın bir köyde ve fotoğraf makinesi onun, hafta sonu olduğunda bize geliyor, annem kardeşi geldi diye heyecanlı, mutlu... Ne yedirsem de mutlu gitse kardeşim derdinden gayrı derdi yok... Hepimiz yanındayız çünkü...
Kaplıcaya gitmiştik o gün, kızlar kadınlar, erkekler erkek hamamında, havuzlarında dertten kederden arınır o kaplıcanın suyunda... Ben çabuk hasta oluyorum diye esintili havadan nem kapmamam için ıslak saç örgülerim pamuklu eşarpla bağlı...

Aile olarak beşimizin aynı anda olduğu sadece dört fotoğrafımız var, bir tek bunda ailemiz yalnız, diğer üçünde büyük dayım, ailesi, çocukları ya da dedeler-babaanneler filan var... Yani bu fotoğraf eşsiz bir şiir. Bakan herkes kendi şiirini hayal edebilir elinde tek bir kare fotoğrafları olmasa bile. Çünkü biz bu fotoğrafta tastamamız. Eksiksiz bir aileyiz. Mutluyuz. Huzurluyuz. Birlikte bir gezideyiz.

Sonra...
Dağıldık. Ağabeyim Eskişehir'e matbaa çıraklığına... Ablam evlendi öğretmen olduğunda... Kalan üçümüz uzak yerlerde üniversite okumaya. 
Sonra eksilmeye başladık.
Annem gitti önce ölüme, yıl 1990... Babam  2007...  29 Temmuz... O yıl da böyle korkunç sıcaktı hava...  Sonra ağabeyim... Mart 2020... Sonra en küçüğümüz... O masum çocuk... Şubat 2024. Eksildik... En çok da onun gidişiyle eksildik... Eksilmekle kalmadık... Biraz dağıldık... Biraz mesafelendik... Arayıp sormaz olanları arayıp sormak istesem de artık harekete geçmek gelmiyor içimden... Acıya dayanma gücüm kalmadı da biraz uzak olana daha az üzülürüm mü sanıyorum ne... Belki öyle olur... Belki de onlar benim ardımda kalır da fazla üzülmesinler için... Karışığım yani... Karmakarışık...

Fotoğraf Altı Yazıları serisinde çok yazım var yedekte, ama bu şiir bu fotoğrafla, hatta bu yazı ile birlikte bu ay için yayımlanırsa... Ruhu şad olur babacığımın... Kıvırcık kızım beni yine unutmadı der belki de, gittiği yerde belleği yerine gelebildiyse... 

Kalan tüm sevdiklerime sağlık diliyorum, (Benimkisi biraz sıkıntılı bu ay da, düzelteceğim ama- çünkü üç aydır diyetteyim) Sağlık dilemekten başka elimizde kalan da umut, ülkede barış ve huzur içinde yaşamaya ilişkin umut...

Gebze, 26.7.2025, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 27.7.2025

ADINI SABIR KOYDUM

 ADINI SABIR KOYDUM 

Öyle çiçeklerim var ki evimde, bilmiyorum yaşlarını,
Nasıl geldi, nerde buldum gönlüme kardeş diye.
Kimi toprağını sevdi, coştuğumca coşuyor,
Kimi saksısını sevdi yalnız sarıldığı o.

Kimi her mevsim açıyor kimi zamansız güleç,
Kiminde bir yaprak görmek alırken aylarımı,
Yılda bir kez açmayana öykünmesinler deyip,
Adını sabır koydum menekşelerin!

Ömrümü anlatıyorum gün solup gidene dek,
Bu yaşıma nasıl geldim, niye sevdim bilsinler.
Oğul verdiğim dünyada içimi kanatıyor kaktüslerin dikeni,
Adını kahır koydum özlemelerin!

Bahar olsun istiyorum balkonumda dört mevsim,
Gördüğümde gülümseme yayılsın gözlerime. 
Damar damar yaprağına yürüyorken can suyum,
Adını ömür koydum güzel yaseminlerin.

Solacaklar mı diyordum ben toprağa düşünce,
Dağılıp dağıtacaklar mı, ölüm nedir bilince.
Ne konuşanları olur ne de su verenleri ve kim bilir,
Hangi derdi döktüğümü her birine her gece.

Güzelliği destan kalsın istedim, ölmesinler ardımdan,
Bu yüzden her birinden çoğalttım fide, çeltik,
Dağıttım isteyenlere, çiçek dili bilenlere,
Bu yüzden artık adını ölmez koydum çiçeklerin.
Ölsem bile yaşayacak, sevinçler çoğaltacaklar,
Verdiğimde mutlu olan dostların pencerelerinde.

Gebze, 26.4.2006-2024, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 7.7. 2025

GİTMİYOR

Yalnızlığım gölgem oldu gece bile gitmiyor.
Çöreklendiği kapımdan bakıp deli ediyor.
Sanki deve kini bulmuş yılan öcü yüklenmiş,
Bin bir düşüncem içinde ötüyor baykuş gibi.
Zaten öylesin ki derken kendini ayrı tutup
Delisin yalnızlıkta, alışsan olur diyor.

Belki deliyim ama az mı kalırsın benden,
Sahibim değilsin ki gölgemsen bil hâlini,
Git işine diyorum, bıraksana peşimi.
Yetsin artık diyorum sayemde konukluğun,
Beni kalbimle bırak, kalbim insan arıyor.

Ne güzellikten anlıyor ne de tatlı dilimden,
Yalvarırım sanıyor da bilmiyor taş sabrımı,
Çatlamadığım sürece yenemez ki yalnızlık.
Bir huniyi yaldızlayıp taksam onun başına,
Güneşimle aramıza sığınır mı elleri?

Temposunu bulduğunda başlarsa çırpınmaya,
Bir alkış bir kıyamet oynarken çöke kalka,
Unutunca benliğini kalır mı gölgemde yeri?
Ne devesi kervan arar ne öç kalır yılanında,
Kavlarını ata ata tırmanırlar havalara.

Delilikse bir hazine, harcadığımca artıyor,
Özgürlüğü özgürlüğüm, ta Eşref’ten el alıyor,
Kumaşı bünyeme özge, gitme dedim, gitmiyor!

Gebze, 9.12.2022, Ünsal Çankaya
Artemis Edebiyat, Temmuz, Ağustos, Eylül 2025, Sayı:29

KUYULARDA

Kuyudaki Yusuf'u çıkartmaya nazire,
Kendimizin içinde, kendimizi aramak,
Buluşmak ümidiyle,
Bir kuyunun içinde su olmayı dileme!

Olunmuyor, öğrendik, zor olanın diliyle.
Nasıl oldu ki deme, fark bile edemedik,
Serabı görülmeyen vahasız çor çöllerde,
Kaybolunca birlikte.

Kum tanesi oluyoruz denizler özlemiyle,
Yel savursun istiyoruz çöl yanığı tenlerle,
Çıkıp da kendimizden gidiyoruz meçhule.
Aradığımız kalbimize iyi gelen yaz,
Ardımızda kalan geçtiğimiz güz!

Belki de bulurduk günlerimizi,
Hayra yorumlayıp düşlerimizi,
Yağardık ilk yağmurla çöl suya doysun diye.
Aynı biz olsaydık rastladığımız,
Ama değiliz!

Çünkü ateşlerle kavruluyoruz,
Küllerimiz sıcacıkken savruluyoruz,
Kırgın gönüllerle avunuyoruz,
Yaşamadıysak bile henüz ölmedik diye!

Arayıp bulamadığımız sular düş,
Susuzluktan kırılışımız gerçek.
Bir kuyuyuz, dipsiz,
Susuz ve ipsiz!
Bu kuyuya kova olsak çıkrık yok,
Çıkrık olsak ip kopar,
Orda ölürüz!

Aramaz kimse, bulamaz kimse,
Aranmak ister miyiz o da mesele.
Çokken kaybolduk, azda yokuz biz!

Gebze, 14.2.2011, 2024, Ünsal Çankaya
Eliz Edebiyat, Haziran 2025, Sayı:198

OYUN GİBİ

Oyun gibi başlar her şey, bir tiyatro sahnesi,
Yaşamlarımızı yutar tozlu sahne gerisi.
Seviyorum dediğinde inanmıyorsa erkek,
Aşktan ölüyorum dese asla inanmaz kadın,
Bir ömür sürer böylece karşılıklı bu oyun!

İnceden bölerim kalbimi, her köşesi sevgidir,
Tüm parçalar sahibinin sevmesine özgedir.
Tüm parçalar sahibinin almasına özgedir.
Vazgeçemem hiçbirinden ne yardan ne serimden,
Her birine yetişecek sevgim var yüreğimden!

Çünkü benim tüm gerçeğim değerli sevgilerim,
Her birinin yeri ayrı yaşarım tüm gönlümle.
Çiçeklerimi severim, severim dostlarımı,
Yaşam oyun desem bile gerçektir sevgilerim!

Gebze, 27.3.2006-2025, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 22.5.2025

UMARSIZ

Dokunsanız yıkılırdı bir anda,
Üstünkörü çattığım çatı, ördüğüm duvar,
Öylesine derme çatma, baraka.

Büyüttüğüm sevdamı barındırsa,
Saklamazdı yalnızlığın yükünü,
Dağılırdı tüm bulutlar havada.

Ağırlaşan yükümü taşımıyorlar artık,
Toprağımı harmanlarken bir yanda
Kırılıyor kanatlarım, kolum da.

Ayarsız mengenesiyle umarsız umutlarım,
Sıkıyorlar her gece aysız kalan gecemi,
Göz bebeklerimi çalıp uçuşuyor yıldızlar.

Bir bilseniz üşüyor dünya bensiz kalınca,
Derman diye umduğumuz odlar küle dönüyor,
Altında köz kalmıyor körüğü yırtılınca.

Kırılan düşlerime çarpıyor tüm duvarlar,
Yine de su ekliyorum içimdeki kuyuya,
Çekebilsem doymak için çorak topraklarıma.

Gebze, 25.1.2009- 2025, Ünsal Çankaya
KIYI Dergi, Nisan, Mayıs, Haziran 2025, Sayı:324

EL EMEĞİ GÖZ NURU

İğne ile kazdığımız kuyuysa ömür denen,
Kanaviçe işler gibi gül koymalı her gününe,
Danteline bir motif, çemberine gül oya,
Tersi yüzü bir şiir olsun rengarenk heceleriyle.
Söküvermek kolay olmaz öylesi büyüdükçe.

Öğrencelik deniyordu işlediğim ilk mendile,
Dürüp de saklamış annem, bohçadaydı benimkisi.
Çağla yeşili bir ipi bin yaprağa döndürmüşüm,
Bulduğumda göz yaşımı kuruttuydu gündüz gece.

Ustalığıma ördüğüm örtü oldu bir yatağa,
Metrelerce beyaz motif eklendiydi diğerine.
Suyuna gitti çarşafın, bembeyaz ketenliğine,
Zincirlenip dantel olan 'Ören Bayan'ın ipleri, 
Göz nurumla yetişmişti ablamın çeyizliğine.

Öyle uzak ki o yıllar, hayli zor anımsıyorum,
Ayrıntılar uçup gitmiş ve belleğim sis altında.
El emeği renklerimiz çoktan sarardı sandıkta,
Kimse beğenmiyor artık, fabrikasyonu revaçta,
Hayatımız roman değil, olamayacak zamanla.

Ama bizlerdik yaşayan, hepsi de bizde kalacak,
Çünkü hepimizin vardır ezberinde bir şiiri,
Gül kokulu kâğıtlara inci harflerle yazılan.
Kalbinin ta köşesinden, belki çocukça, acemi,
İmge, simge, ironi ve metafor nedir bilmeyen.

Elbet içtenlikle dolu ve sevdamızla büyüyen,
Cümlecikler dizmedik mi, devrik, düzgün, az ezgili,
Bu yaşamda izi kalan, birkaç dostta anı olan.
Her dizesi yaşanmışsa kime ne ki biçiminden,
Muhteşem olamayışı pek göreceli değil mi?

Gebze, 27.8.2023, Ünsal Çankaya
Gerçek edebiyat com,  26. 3. 2025