Sessizce bekler,
Anneler çocuğunu.
Kalbi endişe.
Yakınındaysa,
Yine de pırpır eder,
Giderse diye.
Bilebilseydi,
Özlem rutin olacak,
O doğduğunda.
Belki doğurmaz,
Hep karnında saklardı,
Korumak için.
Mümkün olmaz ki,
Sarıp sarmalamanın,
Ebediliği.
Şiire düşer,
Özleyen anne kalbi,
Sağalmak için.
İy'olmasa da,
Şiir olur özlemin,
Edebiliği.
Gebze, 16.1.2025, Ünsal Çankaya
Gerçek Edebiyat com, 14.6.2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.