GİTMİYOR

Yalnızlığım gölgem oldu gece bile gitmiyor.
Çöreklendiği kapımdan bakıp deli ediyor.
Sanki deve kini bulmuş yılan öcü yüklenmiş,
Bin bir düşüncem içinde ötüyor baykuş gibi.
Zaten öylesin ki derken kendini ayrı tutup
Delisin yalnızlıkta, alışsan olur diyor.

Belki deliyim ama az mı kalırsın benden,
Sahibim değilsin ki gölgemsen bil hâlini,
Git işine diyorum, bıraksana peşimi.
Yetsin artık diyorum sayemde konukluğun,
Beni kalbimle bırak, kalbim insan arıyor.

Ne güzellikten anlıyor ne de tatlı dilimden,
Yalvarırım sanıyor da bilmiyor taş sabrımı,
Çatlamadığım sürece yenemez ki yalnızlık.
Bir huniyi yaldızlayıp taksam onun başına,
Güneşimle aramıza sığınır mı elleri?

Temposunu bulduğunda başlarsa çırpınmaya,
Bir alkış bir kıyamet oynarken çöke kalka,
Unutunca benliğini kalır mı gölgemde yeri?
Ne devesi kervan arar ne öç kalır yılanında,
Kavlarını ata ata tırmanırlar havalara.

Delilikse bir hazine, harcadığımca artıyor,
Özgürlüğü özgürlüğüm, ta Eşref’ten el alıyor,
Kumaşı bünyeme özge, gitme dedim, gitmiyor!

Gebze, 9.12.2022, Ünsal Çankaya
Artemis Edebiyat, Temmuz, Ağustos, Eylül 2025, Sayı:29