Doğan gülseydi, gülen bahar olurduk,
İlkbaharlarda patlayan tomurcuklar,
Soy ağacı dalında gamzeli güller.
Sonbahar doğuyoruz,
Yağmur, yaş oluyoruz,
Yapraklarca çürüyor
Ömürlerimiz.
Tükenirken yağmura eş yaşımız,
Siliniyor gözlerden
Sürmeler ve anılar.
Nereye atsak fark edilmez o anlar,
İnsan son baharında, kuru yapraklar değil
Yalnızlık götürüyor kara toprağa.
Gebze, Kasım 2016, Eylül 2026, Ünsal Çankaya.
Gerçek Edebiyat com, 16.9.2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.