Aykız'ım, ay güzel kızım, ay umarsızım,
A benim ruhum, en uykusuz zamanım.
Bugün güneş dağlara, bugün güneş karlara,
Bugün güneş sulara doğuyor da,
Sevdiğim yok yanımda, doğmuyor yüreğime.
Bağlayıp yollarımı ufukta çıkan aya,
Takılıyor gözlerim parıldayan yıldıza.
Kartepe’nin zirvesi değerken bulutlara,
Sislerine bulayıp yüreğimdeki hüznü,
Baktıkça dalıyorum Samandağlar ardına.
Uçup gelebilseydi yatardım dizlerine,
Alev alıp yanardım dokunsaydı tenime.
Okşayıp saçlarımı, tarasaydı telince,
Yıldızları toplayıp takardım gözlerime,
Usanmazdım anlatsa masal ya da hikâye..
Şu güneşi seninle doğurmak vardı canım,
Seninle bir beklemek, kızardığını tanın.
Seninle görmek vardı yandığını suların,
Sensiz anlamı yok ki ne kışın ne baharın.
Gel benim sevdiceğim varsa bin bir gecemiz,
Ömrün sonbaharında birlikte yaşlanalım.
Kartepe, 25.2.2006- Şubat 2026, Ünsal Çankaya
23 Ağustos 2026, Gerçek Edebiyat com
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.