Rüzgârın bildiği gönlünce esmek,
Yelkene yem olmak eski hercailiği.
Okşamak sevgi için ya da gül serinliği.
Öfkesiyle fırtına, kasıp kavurmasıyla
Sırtlanır şu dünyayı düzene koymak için,
Taşımaktan yorulur, çöl olur sakinliği.
O eski hikâyeden dostu çakır dikeni,
Midas kulaklarını kuyuya sakladı der,
Alıp uğultularla paylaşır gizliliği.
Esinti deyip geçsek unutmaz bildiğini
Kuşlara da anlatır ağaç dallarına da.
Yankı olur yarlara düşerken seher yeli.
Gebze, 2.1.2019, Ünsal Çankaya.
2.3.2021, Gerçek Edebiyat com.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.